เก็บ, ประกอบ

พอตัวเองอยู่ได้สถานการณ์ที่อาจจะได้พบกับสิ่งที่อาจเป็นความสุขก็ได้ เราก็มักถามตัวเองเสมอว่า

“เรามีสิทธิมีความสุขขนาดนั้นได้ด้วยหรอ?” “เรามีค่าพอขนาดนั้นเลยหรอ”

cropped-img_26011.jpg

ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเรากลัวมั้ง..
พอมีความสุข เราก็กลัวว่าวันหนึ่งเราคงจะต้องเสียใจ
พอคนมาให้ความสำคัญกับเรามากๆ เราก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดอะไร และพาตัวเองให้อยู่ในที่ปลอดภัยที่สุด ทุกอย่างก้าวเราจึงพยายามระมัดระวังตัวเองมาก คงเพราะเราเป็นคนที่ Self esteem ต่ำอยู่พอสมควรและต้องใช้กำลังใจให้ตัวเองผ่านพ้นอะไรหลายๆอย่าง อาจเพราะคนที่เราเคยชอบมาก เคยอยากให้ความสำคัญ
ได้ทำให้เรารู้สึกไม่ได้มีค่าขนาดนั้นไปแล้ว
อาจเพราะเราไม่เคยรู้สึกว่าเราสมควรได้รับความสุขมากๆเลย
เราไม่ใช่คนที่ดีขนาดนั้น

สำหรับตัวเราแล้ว ความทุกข์ใจหรือสิ่งที่ต้องเจอที่ผ่านมา มันทำให้เราไม่แม้แต่จะกล้าคิด ว่าเราอาจจะมีความสุขจริงๆสักครั้ง

ไม่ว่าเราจะมีความสัมพันธ์กับผู้คนบนโลกแบบไหน
มันคงมีคนอีกมากมายที่ปฏิเสธเรา และมีคนอีกเพียงเล็กน้อยที่ยอมรับเราได้

เพียงแค่เราตั้งคำถามต่อใครสักคนว่า “ฉันสามารถทำมันได้จริงๆใช่ไหม?” เราหมายถึงว่า “บนโลกนี้มีคนเห็นฉันเป็นคนพิเศษได้อย่างไรกันนะ?”
ทำให้ความรู้สึกของเราที่ไม่มั่นคงเกิดขึ้นมา.. น้ำตาก็เอ่อขึ้นล้นดวงตาอย่างช่วยไม่ได้..

เก็บ , ประกอบ
๒๙ มีนาคม ๒๐๑๕

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s